Creation..

Μπορεί κάποια πράγματα αρχικά να φαίνονται άσκοπα, ανούσια.. Κι όμως.. Πάντα υπάρχει ένα "χέρι πριν πέσεις στο κενό", όπως έγραψε ένας γνωστός μου.. Κι αυτό το χέρι πάντα σου δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψεις τα όριά σου, να φτάσεις εκεί που δεν τολμάς και τέλος να προχωρήσεις παρακάτω.. Αρκεί να το φωτίσεις από την σωστή γωνία.. 1, 2, 3 και ξεκινάμε..

Keep believing..

• Ίσως δεν προσπάθησα αρκετά..
• Ίσως κάτι δεν έκανα καλά..
• Ίσως δεν το ήθελα πολύ..
• Ίσως δεν ήμουν έτοιμος..
  

Όλες αυτές οι σκέψεις περνάνε από το μυαλό μας όταν δεν συμβαίνει κάτι που θέλουμε πολύ.. Ένας συγγραφέας έγραψε κάποτε (αυτή η φράση έχει καταντήσει υπερβολικά κυνική, το γνωρίζω) ότι "όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ ολόκληρο το σύμπαν συνομωτεί για να σε βοηθήσει".. Δεν ξέρω αν ισχύει, ούτε καν ξέρω αν θέλω να ισχύει.. Δεν γνωρίζω αν επιθυμώ να πιστεύω ότι κάποια ανώτερη δύναμη ορίζει τα γενόμενα.. Μάλλον θέλω να πιστεύω ότι οι ίδιοι ορίζουμε την μοίρα μας.. Και προφανώς όρισα την δική μου στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή.. Πάντα προς το καλό θέλω να πιστεύω.. Και έτσι είναι.. Το όνειρο δεν τελειώνει εδώ.. Το όνειρο αρχίζει εδώ.. Καλή αρχή λοιπόν..

Confusion..

Και καθώς μπήκαμε στον Οκτώβριο, και ο καιρός δεν λέει να μας βοηθήσει να πάρουμε απόφαση ότι μπήκαμε σε ένα πολύ όμορφο φθινόπωρο (οι τελευταίες μέρες μου θυμίζουν έντονα την αρχή της άνοιξης και ενώ γενικά τις θεωρώ πολύ όμορφες, έχουν αρχίσει να μου τη δίνουν στα νεύρα), οι επιλογές και οι δρόμοι για μία από τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής μου παραμένουν αρκετοί ώστε να μου προκαλούν πονοκέφαλο.. Δεν ξέρω τι να αποφασίσω.. Και δυστυχώς δεν μπορώ να βασιστώ στις γνώμες άλλων.. Ούτε το θέλω βέβαια.. Είναι από τις στιγμές που επιθυμείς διακαώς μια ανώτερη δύναμη να σου στείλει ένα σημάδι και να σε καθοδηγήσει στο σωστό μονοπάτι.. Αλλά δυστυχώς αυτό το σημάδι δεν έρχεται.. Και πρέπει και πάλι να βασιστείς στις δικές σου δυνάμεις.. Και να πάρεις ίσως και ένα ρίσκο.. Ίσως να μην αποδώσει.. Ίσως, πάλι, βγει σε καλό.. Καλημέρα..

How..?

Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή.. Με λίγο πονόλαιμο, λίγο συνάχι, λίγο πυρετό.. Όλα από λίγο, αλλά τόσο αρκετά ώστε να με καθηλώνουν στο σπίτι.. Αν και δεν το θεωρώ καθήλωση, το θεωρώ ηρεμία και ευκαιρία για ξεκούραση.. και κάτι άλλο.. Ο λόγος που κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή δεν είναι για να "ποστάρω" διάφορα βιντεάκια, να κάνω σχόλια σε φωτογραφίες φίλων.. Το κάνω και αυτό.. Αλλά ο αληθινός λόγος είναι αυτή η κενή σελίδα του επεξεργαστή κειμένων, με τον κέρσορα που αναβοσβήνει απειλητικά και περιμένει το πρώτο γράμμα.. Του το δίνω και το τρώει λαίμαργα.. Κάποιες φορές δεν του αρέσει και μου το φτύνει στα μούτρα.. Κάποιες φορές μου έχει φτύσει ολόκληρες σελίδες στα μούτρα.. Τελείως ανικανοποίητο μηχάνημα, σκέφτομαι.. Μετά του πετάω ένα άλλο γράμμα.. Αυτό το δέχεται.. Κάναμε μια αρχή.. Δύσκολη.. Αλλά τόσο όμορφη.. Καλό χειμώνα να έχουμε..

Found and lost.. maybe..

Είναι στιγμές που η ζωή σου παίζει περίεργα παιχνίδια.. Στιγμές που σου δίνει μια ευκαιρία τόσο προφανή, τόσο κραυγαλέα, σαν να σου λέει, άρπαξέ με και δημιούργησε, πέτυχε! Κι όμως.. Τέτοιες στιγμές πολλές φορές μας βρίσκουν τόσο απροετοίμαστους.. Και είναι κρίμα.. Πραγματικά.. Να νιώθεις ότι θα μπορούσες να έχεις αρπάξει αυτή την ευκαιρία που τόσο γενναιόδωρα σου προσφέρθηκε και τελικά να είσαι τόσο ανέτοιμος (όχι απαραίτητα ανώριμος).. Και μετά ξεκινάνε οι ερωτήσεις του στυλ "Γιατί δεν το έκανα;" "Γιατί δεν ήμουν έτοιμος;" "Αν είχα κάνει αυτό αντί για αυτό;".. Το θέμα είναι ότι δυστυχώς κάποια πράγματα δεν αλλάζουνε.. Οπότε απλά δέχεσαι την πραγματικότητα και συνεχίζεις.. Για κάποιο διάστημα νιώθεις ένα κενό.. Αλλά δεν πρέπει να το αφήσεις να σε καταβάλλει.. Πρέπει να συνεχίσεις.. Πρέπει..

Inspiration..

Έμπνευση.. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτή την λέξη.. Εγώ πάντα πίστευα.. Και πάντα θεωρούσα ότι υπάρχουν κινητήριες δυνάμεις για αυτή την έννοια.. Δεν είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν ξεκίνησα να γράφω κάτι αν δεν έβρεχε.. Δεν είναι τυχαίο ότι με το που πέσουν οι πρώτες φθινοπωρινές ψιχάλες (ναι, δεν μετράω τις άλλες εποχές και μπορείτε να με πείτε ρατσιστή), κατευθείαν ένιωθα το μυαλό μου να μπλοκάρει από σκέψεις, από ιδέες.. Πολλές ήταν άθλιες, αν και προσωπικά θεωρώ ότι δεν υπάρχουν άθλιες ιδέες.. Πολλές όμως είναι υπέροχες.. Όχι υπέροχες με τον "κοινό κανόνα".. Υπέροχες για μένα, σε εκείνη την συγκεκριμένη χρονική στιγμή και σε εκείνο το συγκεκριμένο γεωγραφικό και νοητικό τόπο.. Υπέροχες για αυτή την γλυκιά ανυπομονησία που σου δημιουργούν να.. δημιουργήσεις.. Κάτι που μπορεί για τον υπόλοιπο κόσμο να μην σημαίνει τίποτα.. Για μένα όμως θα σημαίνει πολλά.. Και αυτό είναι μάλλον το σημαντικό.. Ίσως μετά, κάποτε, έρθει και ο "κοινός κανόνας"..

I have a dream..

Όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας αισθανόμαστε ένα τσουβάλι από μαζεμένα απραγματοποίητα όνειρα.. Όνειρα παλιά, όνειρα καινούρια, ρεαλιστικά και μη (τα μη είναι πάντα πιο όμορφα και ενδιαφέροντα κατά την ταπεινή μου άποψη).. Κάποιες φορές όσα είναι τα όνειρα, τόσοι είναι και οι διαφορετικοί εαυτοί μας.. Πολλά συγκρούονται.. Και πρέπει να επιλέξεις.. Ίσως για ένα μικρό διάστημα.. Ίσως για πάντα.. Όλα έχουν ένα κόστος.. Αλλά το μεγαλύτερο κόστος το έχει το να μην ονειρεύεσαι.. Το όνειρο πρέπει να υπάρχει πάντα.. Έστω και σαν μια μακρινή σκέψη.. Απλά να υφίσταται.. Για να προχωράς.. Για να ζεις.. Καλησπέρα και καληνύχτα..

So long..

Το χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα
να φανταστεί
και τι μας νοιάζει πια
αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά
τα μάτια κλείστε
και δώστε στ' όνειρο,
τρελά φιλιά...

To know us better..

Επειδή η σχετικά μονόδρομη επικοινωνία σε αυτό το blog έχει γίνει λίγο μονότονη, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας ένα εκπληκτικό ερωτηματολόγιο που βρήκα σε μια εφημερίδα. Το ερωτηματολόγιο αυτό το έχει δημιουργήσει ο Marcel Proust. Το παραθέτω λοιπόν από κάτω και όποιος θέλει, το αντιγράφει και το απαντάει ως σχόλιο στην ανάρτηση. Δεν έχει καμία σχέση με τεστ, δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις, ούτε κάποιο συμπέρασμα με βαθμολογία. Αυτό το ερωτηματολόγιο είναι πιο πολύ για να δούμε εμείς οι ίδιοι τις απαντήσεις μας. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν:

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας, είναι;

Το βασικό ελάττωμά σας;

Σε ποιά λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Η τελευταία φορά που κλάψατε;

Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Ποιοί είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Ποιά θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Το αγαπημένο σας ποτό;

Για ποιό πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ'όλα;

Όταν δεν ασχολείστε με (το επάγγελμά σας) ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα;

Ποιό είναι το μότο σας;

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;

Solitude..

Γιατί φοβόμαστε την μοναξιά; Και πως ορίζουμε την μοναξιά; Ορισμένες φορές είναι πολύ όμορφο να βρίσκεσαι εσύ και οι σκέψεις σου, εσύ και οι φόβοι σου, εσύ και οι ανασφάλειές σου, εσύ και.. εσύ! Τι φοβάσαι; Ότι θα κρατήσει για πάντα; Όχι.. Δεν είσαι μόνο αυτό.. Αλλά είσαι και αυτό.. Μην το απαρνιέσαι, θα σε φθείρει.. Ζήσε την μοναξιά σου στο όλο της, γεύσου την, δημιούργησε μέσα από αυτήν και όταν θα έχεις κάποιον δίπλα σου, τότε οι στιγμές μοναξιάς θα αποκτούν άλλο νόημα.. Και οι στιγμές με τους άλλους θα αποκτούν άλλο νόημα.. Ζήσε όμως την κάθε στιγμή.. Όλες τις στιγμές.. Ακόμα κι αν σε πληγώνουν βαθιά.. Τα τραύματα αυτά επουλώνονται αργά ή γρήγορα.. Και μπορεί από την πληγή αυτή να ξεπηδήσει ένα όμορφο σημάδι στο κορμί σου.. Ένα σημάδι που θα είσαι χαρούμενος που σε συντροφεύει..